برادر مخلصی بود که عادت داشت پیشانی شهدا را ببوسد. وقتی شهید شد،  بچه ها تصمیم گرفتند به تلافی آن همه محبت، پیشانی او را غرق بوسه کنند. پارچه را کنار زدیم. با نعش بی سر او روبرو شدیم!!! دل همه مان آتش گرفت...

می خواهم اندازه همه دنیا گریه کنم.

جواب این شهدا را چه کسانی باید بدهند مگر نه این است که این شهدا برای ما رفتند، برای ولایت رفتند و پیرو امامشان بودند مواظب باشیم از مسیر شهدا منحرف نشویم و رهرو ولایت باشیم.

التماس دعا